خاستگاه اشرافی گری درنهج البلاغه (1)
بسم الله الرحمن الرحیم
مقام معظم رهبری مدظله العالی:
اميرالمومنين در نهج البلاغه، روي همه موضوعات مهم اسلامي تكيه كرده، اما روي چند موضوع خيلي به طور واضح تكيه كرده. برجسته تر، كامل تر، مبسوط تر تكيه شده. يك موضوع، موضوع دنيا و زهد در دنيا و بي رغبتي به حطام دنيا و متاع دنيا، اين يكي از موضوعاتي است كه شما اگر نهج البلاغه را باز كنيد، چند صفحه اش را بخواهيد مطالعه كنيد ممكن نيست كه به اين موضوع برخورد نكنيد. و علي عليه السلام نسبت به دنيا و حقير كردن دنيا، تحقير دنيا، بيانات عجيب و به يادماندني و كوبنده اي دارد.
... سيد رضي مي گويد: وقتي كه علي عليه السلام درباره زهد در دنيا و بي رغبتي و بي اعتنايي به اين تجملات و زيورها و غرورها و فريب ها و انگيزه ها و جاذبه هاي دنيا حرف مي زند جوري حرف مي زند كه شما تصور مي كنيد كه گوينده اين كلمات جز زهد و جز بي رغبتي به دنيا هيچ كاري و شيوه اي و منشي در زندگي ندارد. عبارت مرحوم رضي اين است:«كلام من لاحظّ له في غير الزّهاده و لاشغل له بغير العباده »
درنگاه امام علیه السلام نه فقط اشرافیگری ضدارزش است که میل به اشرافیگری هم سم مهلک به رگ جامعه و بدبین کردن مردم نسبت به نظام اسلامی بلکه اسلام است
وبلکه نشست وبرخاست بامرفهین بی دردروحیه اشرفیگری داشتن ضدارزش است
من ضیعه الاقرب